Het krieken van de dag

Nog voor de eerste haan kraait, nog voor de zon opkomt, nog voor ieders ogen goed zijn ontloken, komen we op Goede Vrijdag met een twintigtal bewoners en begeleiders in alle stilte samen in de Joriszaal. Het is een jaarlijkse gewoonte.

We drinken koffie of thee, trekken fluohesjes aan, maken onze wandelschoenen vast en vertrekken. Al snel vinden we het pad dat langs de Leibeek loopt. We meanderen mee tussen de velden en zien hoe de zon als wekker fungeert voor de hele omgeving. De lucht gaat van donkerblauw over diepblauw in hemelsblauw over, met een roze of een gouden toets.

We vormen een fluolint in het landschap. De jongeren lopen vooraan, de volwassenen in het midden en enkele jonge en minder jonge dromers sluiten af.

Luisteren, ruiken, proeven

Af en toe houden we halt. Voor een luistermoment: wat hoor je allemaal rondom je op dit vroege uur? Of voor een groet naar de vier windrichtingen. We eindigen met een zonnegroet naar het oosten, en de opkomende zon beantwoordt ons goed.

Ook krijgen we de kans om onze reuk- en smaakzin wakker te maken. Met gesloten ogen en open handpalmen ruiken we aan kruiden en granen, proeven ervan en proberen we ze te herkennen.

Net voor we het vlonderpad opgaan vraagt begeleider Raphaël in ieders naam om een zegen voor deze nieuwe dag en heft hij een bijzonder lied aan. Nog altijd in stilte wandelen we verder. We lopen door een bos, staan stil bij een kapel en komen uiteindelijk bij de busjes aan die ons terug naar Iona brengen.

Negen uur, en de tongen komen los

Ondertussen is het klaarlichte dag en grommen onze magen. Het is negen uur en we doen ons samen tegoed aan vers brood met hartig en zoet beleg en aan heerlijke kruidenpannenkoeken.

Onze benen zijn wat moe, maar onze ogen zijn helemaal wakker en onze tongen komen goed los. “Hey, wat doe jij vandaag? Help je in de keuken of in de tuin?”