Het leven van Martine als een rode woldraad

Tekst: Christophe Batens.

Met een gevarieerd en kleurrijk levenspad als het hare mag dat gevierd, bezongen en afgewandeld worden.

Het was een zonnige dag en Martine wist wel dat er iets zou gebeuren, maar niet wat. Ze was dan ook verrast toen op de middag in de Joriszaal collega’s Fien en Peggy plots het podium opsprongen. Met marionetten, die Martine nog in De Link heeft gemaakt, vertelden ze het verhaal van Martine op Iona.

Eerst de koeien

We vernamen dat Martine ooit in de melkverwerking op Iona was gestart. Die bevond zich waar nu de bakkerij is.

“Dat vond ik zalig om te doen. We gingen dan de koeien in de wei over de visbeek halen. Eerst moest je in de nevels van de ochtend Ellie de koe wakker maken, waarop de andere koeien zouden volgen. Er was ook een koe die Martine heette.”

Martine De Bie

“Ik diende eerst het métier te leren: koeien melken, boter maken, in de zomer kaas maken omdat de koeien dan veel meer melk gaven. Even fijn was op dat moment het samen zingen. Heerlijk.”

Martine kreeg een marionettekoetje, dat was Ellie, om dan de rode draad te volgen.

De Link, De Lijsterbes, Fionport

Samen met Martine wandelden bewoners en begeleiders tot aan De Link, de plek waar Martine met haar creatievelingen onder andere bloemen heeft gemaakt voor een muziekoptreden. Daar werd ze prompt op een dansje vergast en kreeg ze een gigantische klaproos opgespeld die ze de rest van de wandeling zou dragen.

Volgende stopplaats: De Lijsterbes. Een van de plekken waarvan Martine de naam uit het mythologische verhaal van Iona plukte, net als Bride, Fionport en DunI. Ook hier was Martine creatief in de weer met vilt, mozaïek en vingerhaken. Nu zette Peggy met enkele bewoners die graag zingen driestemmig een Afrikaans liedje in dat Martine mocht meezingen: Siahamba.

Op naar Fionport. “Hier mocht ik zelf het verhaal achter de naam vertellen. Op Fionport ben ik trouwens begonnen met creatieve ateliers én met aromatische voetbaden. En weer was er hier een verrassing: het ijskarretje van Heide Atelier stond er, een bedrijfje uit Berlaar dat ook met mensen met een beperking werkt. Iedereen een ijsje.”

Terug naar de bakkerij

De rode draad leidde dan naar de bakkerij, de plek waar Martine aanvankelijk ook de melkverwerking deed. “De bakkerij was toen nog een klein kotje achteraan met een houtoven. Diane werkte daar. Dat was wel heel fijn. Die woonde en woont nog steeds hier in de straat, een eindje verder, samen met Paul. ’s Middags deed ik een babbeltje met Diane die me leerde hoe brood te bakken zodat ik dat tijdens haar verlof kon overnemen.”

“Ik heb toen twee, drie jaar niet op Iona gewerkt, wel als winkelverantwoordelijke in een kringloopwinkel in Antwerpen. Omdat er een plekje vrijkwam in leefgroep DunI ben ik naar Iona teruggekeerd. De meeste bewoners van toen doen nu aan begeleid zelfstandig wonen.”

“Ik heb ook heel lang in leefgroep Bride gewerkt en ook dat was een heel fijne tijd. Het contact met de bewoners is een van de mooiste dingen aan mijn tijd op Iona. Ik ben toen trouwens met Francis en Mieke, echte pioniers in het verhaal van Iona hier, en enkele anderen naar het eiland Iona afgereisd, een reis die een blijvende, zelfs spirituele indruk op me heeft gemaakt.”

Een drakensteen

“De rode draad eindigde aan de pizzaoven, die met deze hitte niet aanstond. Wel genoten we allemaal samen in de frisse schaduw van de bomen, bij de banken. Er waren drankjes en hapjes van de keuken. Ook stonden daar, heel attent in vaasjes, de bloemen die ik ooit speciaal voor de keuken met chenilledraad gemaakt heb.”

“Jan, onze directeur, heeft een speech gegeven en me een steen gegeven. Het is een traditie op Iona dat iedereen die op pensioen gaat een persoonlijke steen krijgt. Die is dus echt uitgezocht naar die persoon. En mijn steen was een drakensteen, bijzonder.”

“Ter afsluiting hebben we een hele grote kring gevormd, hebben we samen een mooie afsluitspreuk uitgesproken en elkaar op mijn verzoek allemaal een hand gegeven, alsof ik zo iedereen in één keer heb mogen omhelzen. Wat een warm en hartelijk feest. Ik heb een hele dag geglimlacht.”

Martine De Bie